((ای غفار متعال !

کمکم کن که از ویرانه های رنجش به آبادی بخشش هدایت و متبرک گردم.

کمکم کن تا به امید بخشیدن و پروانه گشتن از پیله رنجش ها  |، رها گردم و در سایه مهربان تو آرام گیرم و دردهای گذشته و اکنونم را با عشق به تو و مهر ورزیدن التیام بخشم.

و در عین توانگری و قدرت انتقام گیری ، عفو و بخشش را پیشه سازم تا نزدت گرامی تر گردم و به جای تحمل و مجازات کردن بخشیدن را تجربه نمایم.)) 3

(( ای قادرمتعال !

مرا با ذکرنامت |آرام ومتبرک گردان

و از اشتغال فکری و ذهن پر ازدحام رهایم کن.

به من توانایی برنامه ریزی امور عطاءفرما و متعادلم نما تا با غلبه بر تنبلی ، بی حوصله گی و بی تفاوتی اموری را که برای امروزم تدبیر و تقدیر نمودی از سر عشق به انجام رسانم . و از امروز و فردا کردن اجتناب ورزم و در انجام کارهایم حضورت را دخیل نمایم و عشق بورزم و از فرصت های طلایی که در مسیر زندگی ام قرار دادی با اشتیاق استقبال نمایم. ))

برگرفته از کتاب سخن عشق نوشته مجتبی دشتی